روز قرار جمعه ۱۵ اسفند 

ساعت ۱۰صبح فرهنگسرای شفق

آدرس فرهنگسرا:يوسف آباد خيابان ۱۹ام(شهيد قنبری)

http://esfand82.persianblog.com

و ديدم که چقدر با بچه ها بازی کرديد و آدامسا و گلهاشون رو خريديد

اينم از باطن شماها

وميلي نيست براي ماندن

و نيست بودن براي خود

و نيست، بودن...

و براي من نيست، بودن

و براي تو بودن من

و براي تو نيست، بودن

وبراي من بودن تو 

و من نيست بودن را براي بودن تو مي خواهم

و تو نيست بودن را براي نيست بودن من

...

10/12/1382

متين

و فكر كن خوبي رو خدا به تو داده

اونوقت سعي كن بهتر باشي

و انوقت فكر كن اين بهتر بودن رو خدا بهت داده

انوقت سعي كن بهتر از اون باشي

(اينجوري هيچوقت عالي نميشي

و اونوقت ببين ميتوني عالي باشي)

1382/12/10

متين

و فكر كن بهشت و جهنم وجود داره

چقدر ميتوني يه نفر رو دوست داشته باشي؟

حاظري به جاش بري جهنم؟

(تو تا حالا تونستي جونت رو براش بدي، آخرين چيز دنيايي)

10/12/1382

متين

نويسنده: غريبه		سه شنبه، 5 اسفند 1382، ساعت 10:55
سلام ... ميدانی انتظار نهاليست که به بی آبی محتاج است و به تاريکی معتاد ... از نديدن بارور می شود و از نبودن معنی .... با کلمه ها بازی تازه ای بياغاز .... اينجا سرای سرشکستگی نيست .... می خواهم فانوس بگيرم تا شايد ردی پيدا کنی ... ميدانی ردپايم جايجای اين غزلکده ها باقيست ... شايد يک پيامبر باشم .... شايد يک راهنما .... برای نوشتن بايد از يک نقطه شروع کرد ولی در آن نقطه ماندن جايز نيست .... بايد بياموزی که بالاتر بايستی و از بالاتر نگاه کنی .... از آدمها فاصله بگير و نگاهشان کن ... می بينی که چه چيزهايی در کنارشان بوده و تو در نزديکی آنها نمی ديديشان ... فاصله بگير .... از فاصله بنويس ... بهترين چيزی که می توانی از فاصله بنويس .... فاصله ... باز می آيم باز ..... .

و تو ای غريبه

می شناسمت و نمی شناسمت

آشنايی دور

چگونه ميشود در کاغذی سياه نقطه ای پيدا کنی

از ديگران دور شوم

شايد ديگر مهلت روی گرداندن نباشد

و اما فاصله...

و مثل هميشه, سلام لادن.

 نمي دونم چي بگم

ديگه نمياي پيشم

افروز ميگه, شايد تو ديگه بزرگ شدي و ميتوني خودت مشكلاتتو حل كني

نمي دونم شايد راست بگه

شايدم نه

شايد اصالتمو از دست دادم

شايد از اون پاكي بچگيم دارم ميام بيرون

شايد دارم ناخواسته به همچي پشت ميكنم

به همة اون چيزايي كه تو رو پيش من نگه ميداشت

يا شايدم منو پيش تو

آخه مدتي نيست اومدي پيشم

نكنه يكي ديگه پيدا شده كه از من بيشتر به تو احتياج داره

ولي آخه توكه يسره پيشش نيستي

كاشكي مي اومدي مي گفتي كه چيكار كنم كه بيآي پيشم

ميبيني هميشه يه مشكلي وجود داره كه حل نميشه

باشه, هرچي باشه تو بهتر ميدوني

منتظرتم

30/10/1382

متينِ تو

مثل هميشه, سلام لادن.

نمي دونم چي بگم

ديگه نمياي پيشم

افروز ميگه, شايد تو ديگه بزرگ شدي و ميتوني خودت مشكلاتتو حل كني

نمي دونم شايد راست بگه

شايدم نه

شايد اصالتمو از دست دادم

شايد از اون پاكي بچگيم دارم ميام بيرون

شايد دارم ناخواسته به همچي پشت ميكنم

به همة اون چيزايي كه تو رو پيش من نگه ميداشت

يا شايدم منو پيش تو

آخه مدتي نيست اومدي پيشم

نكنه يكي ديگه پيدا شده كه از من بيشتر به تو احتياج داره

ولي آخه توكه يسره پيشش نيستي

كاشكي مي اومدي مي گفتي كه چيكار كنم كه بيآي پيشم

ميبيني هميشه يه مشكلي وجود داره كه حل نميشه

باشه, هرچي باشه تو بهتر ميدوني

منتظرتم

برو به تاريخ:

می نویسم... بی ادعا و بی کنایه... از خودم، از تو و دیگرانم، و گه گاهی از سیاست، از هنر،علم،روزگارم و خاطره ها و... اما بی ادعا... چرا که همه اوست و من او را دوست دارم، چه در جهنم و چه در بهشت... اما نازنین... هر منی بسیار است... تو کدام را می خواهی؟…